«Kırılganlık», yüze kurulan aşırı yakınlık üzerine inşa edilir. Siyah-beyaz kontrast her ayrıntıyı güçlendirir: açık ağız, gerilmiş göz kapakları, tenin kıvrımları, keskin ışık ve yoğun gölge. Portre, ifade üzerindeki kontrolün artık mümkün olmadığı bir anı tutar. Çalışma, genellikle saklanmaya ya da yumuşatılmaya çalışılan bir hâle yönelir. Burada kırılganlık bedensellik üzerinden görünür olur: açık jest, kaslardaki gerilim, tenin dokusu ve izleyiciye doğrudan yöneliş aracılığıyla. Başlık, bu çığlığı korku alanından çıkarıp mevcudiyet alanına taşır. Kırılganlık, koruyucu bir forma ihtiyaç duymadan görünür olmanın bir yoluna dönüşür. Yakın plan mesafeyi ortadan kaldırır ve izleyiciyi güvenli bir uzaklıkta tutması zor bir hâlin karşısında bırakır.